O skazie białkowej słów kilka

Dzień dobry w piękny lipcowy wieczór :)

Dziś chciałabym poruszyć temat skazy białkowej- przypadłości, która utrudnia wiele obszarów naszego życia. Na początek chcę polecić wspaniałego bloga, skarbnicę wiedzy dla mam, które karmią piersią swoje pociechy. Zwłaszcza jeden wpis powinna przeczytać każda mama oczekująca dziecka- autorka wyjaśnia w prosty sposób, że dieta matki karmiącej NIE ISTNIEJE. Dobra wiadomość? Oczywiście! :)

Więcej o diecie mamy karmiącej przeczytasz TUTAJ :)

Jadłam wszystko do momentu aż pediatra skierowała nas do szpitala z podejrzeniem alergii u Młodszej kilka tygodni temu. Objawy to obfite wymioty przez całą dobę, częste ulewania, później pojawiły się bóle brzuszka i sucha, łuszcząca się skóra przy uszach oraz zaognione policzki. Wyglądały tak:

Inne możliwe objawy skazy białkowej to:

- biegunka

- sapka

- stany podgorączkowe

- zbyt wolne przybieranie na wadze

- częsty katar i kaszel

-  nadmierna pobudliwość psychoruchowa i częste rozdrażnienie dziecka.

W szpitalu zalecono mi przejście na dietę eliminacyjną- wykluczenie białka mleko krowiego, wszelkiego nabiału i jaj oraz produktów, po których obserwuję nasilenie wymiotów u Poli. Dieta szybko dała efekty, więc jest kontynuowana, ale konieczne okazało się wykluczenie wielu innych popularnych alergenów jak orzechy, kakao, pomidor, soja (miód i ryby jeszcze nie były testowane). Takie restrykcyjne ograniczenie ilości przyjmowanego wapnia popchnęło mnie do przyjmowania suplementów (konkretnie Vitrum Osteo, zawierające wapń, magnez i witaminę D3 oraz Allertec wapno plus). 

To bardzo trudne, zwłaszcza jeśli ktoś jest takim zwolennikiem nabiału jak ja ;) Codziennie jadłam jogurty, piłam kawę z mlekiem, zajadałam się różnymi rodzajami płatków. Ale zapewnienie mojej córce najlepszego startu w przyszłość i bariery ochronnej, którą daje karmienie piersią (zwłaszcza u dzieci podatnych na alergię) sprawiło, że odrzuciłam wszystkie zakazane produkty. Nie powiem, że bez żalu, bez mrugnięcia okiem ;) ale dokonałam świadomego wyboru i kiedy nie obserwuję wymiotów u mojej córki to najwspanialsza nagroda za wszystkie te wyrzeczenia!

Co w takim razie jem? 

Przerzuciłam się na mleko roślinne, konkretnie ryżowe przypadło mi do gustu. Płatki jaglane na takim mleku są fantastycznym pomysłem na śniadanie!

Wszelkiego rodzaju mięsa (wykluczając wołowinę), kasze, makarony bezjajeczne, zupy, warzywa i owoce są moim źródłem energii.

Poza tym szeroki wybór produktów wegańskich pozwala na małe żywieniowe szaleństwa (masło roślinne, jogurty, śmietany sojowe, ryżowe i masa innych produktów oferowana przez sklep Evergreen to bardzo smaczne, zdrowe i odżywcze zamienniki)  :)

Planuję poświęcić kilka wpisów, żeby w jednym miejscu umieścić sprawdzone przepisy na potrawy, które mama karmiąca na diecie eliminacyjnej może wykorzystać. Ja na pewno często będę do nich powracać.

Miłego wieczoru! :)

Chustowe szaleństwo!

Idąc za ciosem- temat jakże bliski memu sercu.

Chustowe szaleństwo ogarnęło mnie w okolicy pierwszych urodzin Starszej.
Zakupiłam nosidło Mei Tai, firmy Almelle. Bardzo dobrze nam służyło, teraz panel jest za wąski i czekamy aż Mała usiądzie, żeby mogła z niego korzystać, jako że nosidełko zawiązuje się błyskawicznie!

Następnie dokonałyśmy zakupu naszej pierwszej chusty (Little Frog, Bambusowy Labradoryt). Na młodszej prezentuje się następująco:

Poczułam, że to jest TO! Ta bliskość, serce przy sercu, dziecko usypiające przy matce- jednym słowem przepadłam. Na grupie skupionej na chustonoszeniu znalazłam bratnie dusze, kobiety, które noszą swoje maluchy z wielką pasją. Tam też zobaczyłam tyle pięknych okazów, że postanowiłam sprawić nam coś nowego. I tak stos się powiększył, czyniąc nas coraz bliższymi sobie :)

Przygarnęłyśmy również chustę o splocie prostym (Pentelka), której dociągnięcie to nie lada wyzwanie, ponieważ nie pracuje po skosie, ale... ten efekt! :) Więc służy nam raczej jako ozdoba, ewentualnie ratunek, kiedy wszystkie inne chusty są uwięzione w komnacie strzeżonej przez złego smoka (czyt. pokoju, w którym śpi Starsza ;) ).

Kolejną naszą chustą była Lenny Lamb Oliwkowa Koronka, niestety nie zapałałyśmy do siebie miłością, ale kiedy pod ręką nie ma nic innego dzielnie nam służy :)

Fantastycznym rozwiązaniem okazała się chusta kółkowa (na zdjęciu Bebelulu Rapalu Paisley), którą pokochałam prawdziwie, chusta nośna, wiązanie trwało kilkanaście sekund, co przy niemal dwulatce było zbawieniem, ale po kilku miesiącach, chcąc spróbować czegoś nowego, znalazłam jej nowy dom ;)  Intensywnie używałam jej w okresie ciąży, niemal do dnia porodu nosiłam słodki ciężar (12 kg). Nie umknęło to zdumionym przechodniom kiedy dumnie pokonywałyśmy ulice naszego miasta (ale o reakcjach na chustę w osobnym wpisie).

Jako że polubiłyśmy kółka na szybkie wypady, do naszego domu zawitała (specjalnie dla nas przerabiana!) kolejna- Natibaby Mulu, bardzo przyjemna alternatywa dla wszystkich naszych długich chust. Przy Starszej już porządnie czuć w niej ciężar, więc nie nadaje się dla większych dzieci, ale 6 kg nosi bardzo ładnie :) 

I ostatnia- nasza ukochana, wymarzona, upolowana- Didymos Pflau Weinrot (czyli pawie). Zdecydowanie ulubiona chusta moich dzieci (i moja, rzecz jasna), zostanie z nami do końca świata i jeden dzień dłużej! Dlaczego? Nie będę się rozpisywać nad jej zaletami, strona wizualna wiele wyjaśnia.

Inne cudowne chusty, które były u nas na testach, macankach, wymianach opiszę przy kolejnym poście chustowym (bo to temat rzeka ;) ), a tymczasem rozmrażam karkówkę, kroję paprykę, pieczarki, cebulkę i tworzę dzieło sztuki- szaszłyki! Dziś u nas króluje grill, znajomi niedługo dotrą! 

Miłego popołudnia :)

W ramach wstępu- Dzień dobry! :)

Dzień dobry wakacyjnie :) 

Na wstępie zaznaczam, że to moja pierwsza przygoda z publikacją swoich przemyśleń, więc potrzebna mi silna motywacją i czas, aby się nie zniechęcić! Motywacja- jest. Czasu- brak ;)
Głównym powodem jest dwójka moich cudownych urwisów- dwuletnia Lilianna Gabriela (zwana też Starszą) oraz 11-tygodniowa Pola Marcelina (w gronie rodzinnym zyskała przydomek Mała), duży dom do ogarnięcia oraz masa obowiązków, które wciąż sobie dokładam, nie umiejąc usiedzieć spokojnie na miejscu. 

Kilka słów o mnie- ukończyłam filologię angielską ze specjalnością nauczycielską, jednak życie rodzinne stawiam ponad wszystko i większą radość daje mi (póki co!) dbanie o rozwój moich córeczek oraz prace domowe niż nauczanie dzieciaczków. Ale i na to przyjdzie pora. 

Cel bloga? Marzy mi się zebranie w jednym miejscu wszystkiego co dla mnie ważne, czegokolwiek by to nie dotyczyło- recenzja godnych polecenia miejsc, pomysły na lepszą organizację dnia i pracy w domu, przepisy na potrawy nie zawierające składników, które mogłyby uczulić młodszą córkę (niestety, skaza białkowa to przypadłość, która daje nam mocno w kość, ale karmienie piersią to nasz priorytet!) czy chociażby fotorelacja z udanego dnia. Jeśli choć jeden post zainteresuje choć jedną osobę- motywacja wzrośnie, a co za tym idzie zyskam bezapelacyjne prawo (nadane przez narzeczonego) do półgodzinnego przebywania w samotności z telefonem w ręku, kawą na stoliczku, wśród ćwierkania ptaków i kota żebrzącego o pieszczoty.

Blog powstały z czysto egoistycznych pobudek (tj. muszę mieć w końcu choć pół godziny sam na sam ze swoimi myślami) zobowiązuję się konsekwentnie prowadzić, ustalając odwiedziny min. raz w tygodniu ;)

Do następnego! :)